मी......

तो एक स्पर्श

तो एक स्पर्श....

अजुन हाथ थरथरणारे 

का कुणास ठाऊक....

अजुन संपुर्ण अंगावर

आलेले हे शहारे!

अजुन काळजात असलेली 

ही धडधड...

अजुन परत एकदा बघाव अशी

या डोळ्यांची तडफड!

सम्भ्रमात पडलो मी 

पुन्हा एकदा अयुष्यात....

काय असेल याचा 

नेमका निष्कर्ष!

कुणामुळे, का , कसं 

कळत नाहीत हे प्रश्न...

शांत डोळे मिटुन मी पुन्हा एकदा निजलेला

घट्ट बंद करुन काहितरी मुठीत मिटलेला!

वाटलं पुन्हा एकदा झाली पहाट 

अचानक संपली सय्यमाची वाट....

स्पंदनांच्या या मखमली 

सहज भासलं ,

या सगळ्यांमागच "कारण" 

खरच आहे का

तो एक स्पर्श .....!!!!

....डॉ. कल्पेश पाटील.

ऊद्वस्थ जीवन माझे!!!

ऊद्वस्थ जीवन माझे,
कंठस्थ काळीज जाहले ;
झेलूनी कलंक ऊरावरी,
अंग पुर्णपणे मळलेले.

झिजूनी गेले पाय,
पदचर होता होता ;
तहान मिटून गेली,
मृगजळ पिता पिता.

वाट पाहूनी थकले,
आतूरलेले नेत्र माझे;
सतत वेचत राहती,
स्वप्न ते विखूरलेले.

थकला आता आत्मा,
नाही पुन्हा तो त्राण;
अभागी ठरलो पुन्हा,
मरणानेही फुंकलेे प्राण.

शापीत ठरले सर्व,
आशीर्वाद दिलेले सारे;
मेघांना का दोष देऊ,
जर फिरलेच मतलबी वारे.

थकूनी शांत माझा देह पडलेला,
पोकळ आशांवरती पूर्णपणे कुजलेला ;
गलका करीती गिधड-घारी आभाळी,
आशेत जणू त्यांना मृतदेह भासलेला.

अंती फक्त एकच आशा,
हा जन्म असातरी संपवावा ;
नसतील दिव्यात वाती,
पण अखेरचा ऊजेडतरी पडावा....!!!

                                                         -----   डॉ.कल्पेश पाटील.

आयुष्य एक उत्तर.....

आयुष्यातले काही कळत नाही ;

कधी कधी दिवस शांत जळत नाही !                                                                                          

सावली देणारेच करतात करार उन्हाशी ;                                 

पाझरणारे डोळेच खेळतात जीवशी !!

सोबत असणारेच तसे दूर असतात ;

पाऊल वाटच गुरफटून पाडतात !!!

वाऱ्याची तक्रार पानांना करता येत नसते ;

नितीचे गणित कधी मांडता येत नसते !!!!

आयुष्यात तसे नसते काही भेटलेले ,

आयुष्य एक उत्तर - प्रश्न ठाऊक नसलेले  !!!!!                                                                            

                                                                                                                                      

                                                            डॉ.कल्पेश पाटील                                                    

स्वत:चा शोध एकट्याला कधीच लागत नाही,
सावलीशिवाय "स्व" ची जाणीव कधीही होत नाही,
सावली नकोस शोधु ,
ती आपल्या जवळच असते,
नजर फक्त मागे वळव,
डोळ्यांच्या कडेला ती हळुच दिसते.

सवयींचे काय , त्या कशाही जडतात,
हळु हळु अंगवळणीही पडतात,
म्हणुन का लक्ष्य सोडायचे असते?
एकटेपणा टाकुन , सावलीसह पुढे जायचे असते.


विश्वासाला तडा गेल्यावर
काही मार्गच ऊरत नाही,
तरीपण विश्वास ठेवावा लागतो
नाहीतर जगण्याची आशाच ऊरत नाही...
                                      ---- कल्पेश पाटील.
                                         

एक थेंब

 

एक थेंब .... पानावर सजलेला..

हिरवाईच्या रंगात हिरवळलेला..

एक थेंब .. अमृतवेलावर लटकलेला,

धरती चुंबनाच्या प्रतीक्षेत तहानलेला..

एक थेंब .. कमळाच्या देठावर आधारलेला,

ओघळण्यासाठी मग लय कशाला हवीये त्याला..

एक थेंब ... तळ्यातल्या थेंबाबरोबर मिसळलेला,

आपणच तळे झालो या आनंदाने भारावलेला..

एक थेंब .. वार्‍यात उंच झेपावलेला,

गारव्याच्या शहारा मग त्याने सर्वत्र पांघरलेला..

एक थेंब ... थेंबाथेंबातून बरसलेला,

शिस्तीच्या  आहारी मग सरींच्या मर्यादेत सांडलेला..

एक थेंब ... परिश्रमाच्या घामातला,

जिंकण्याची उमेद बाळगलेला..

एक थेंब... कळीच्या गाभार्‍यातला,

समांगाने फुलात उमलवून गेलेला..

एक थेंब.. ओठांच्या पाकळीतला,

गुलाबी नाजूक ओठांशी संवादलेला...

अन एक थेंब अखेर... आठवणीच्या स्पंदनातला,

ओल्या पापण्या अन ओल्या कडांतून मन ओलावलेला..

                                              ----डॉ.कल्पेश पाटील.

एकही मित्र नाही असा माणूस

एकही मित्र नाही असा माणूस कुठेच नसेल

एकही मित्र नाही असा माणूस कुठेच नसेल

थोड्या पुरती का होईना प्रत्येकाने मैत्री केली असेल

शरीरात रक्त नसेल तरी चालेल पण आयुष्यात मैत्री ही हवीच

कितीही जुनी झाली तरी ती नेहमी वाटते नवीच

रक्ताच्या नात्यात नसेल एवढी मैत्रीच्या नात्यात ओढ असते

कशीही असली तरी शेवटी मैत्री गोड असते.

मैत्री म्हणजे त्याग आहे मैत्री म्हणजे विश्वास आहे

हवा फक्त नावापुरती तर मैत्री खरा श्वास आहे

मैत्रीच्या या नात्या बद्दल लिहिण्यासारखे खूप आहे

खरे नात्याला नसले तरी मैत्रीला  एक रूप आहे

मैत्रिला कधी गंध नसतो मैत्रीचा फक्त छंद असतो

मैत्री सर्वानी करावी त्यात खरा आनंद असतो

                                        --- डॉ. कल्पेश पाटील. 

पहिला पाऊस

पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा

एकच काम करायचं ....

हातातली कामं टाकुन देउन

पावसात जाऊन भिजायचं !

आपल्या अंगावर झेलून घ्यायच्या

कोसळणार्या धारा,

श्वासांमध्ये भरून घ्यायचा

सळाळणारा वारा !

कानांमधे साठवुन घ्यायचे

गडगडणारे मेघ,

डोळ्यांमध्ये भरुन घ्यायची

सौदामिनीची रेघ !

पावसाबरोबर पाऊस बनून

नाच नाच नाचायचं,

अंगणामध्ये  , मोगर्यापाशी

तळं होऊन साचायचं !

ज्यांना हसायचं त्यांना हसू दे

काय म्हणायचं ते म्हणू दे,

त्यांच्या दुःखाच्या पावसामधे

त्यांचं त्यांना कण्हू दे !

असल्या चिल्लर गोष्टींकडे

आपण दुर्लक्ष करायच,

पहिला पाऊस एकदाच येतो

हे आपण लक्षात ठेवायचं !

म्हणून ..

पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा

एकच काम करायचं ...

हातातली कामं टाकुन देउन

पावसात जाऊन भिजायचं !

                                  ---- डॉ . कल्पेश पाटील .

आज रात्र

 आज रात्र माझ्यावर सलली,

  झोपही  डोळ्यावर रुसली ;
           चांदण्या मोजव्या तर,
            नभही गच्च भरलेल;
जोडावी लक्तरे आयुष्याची

तर प्रत्येक ठिकाणी ठिगळ  पडलेल .......!!!

                                                                --डॉ. कल्पेश पाटील.

केवळ प्रयोग म्हणून...

आज उपवास मी केला

केवळ प्रयोग म्हणून करून पाहिला

"उपवास म्हणजे देवाच्या बाजुला बसाव,

पोटाला पिळून मनातील इच्छारूपी  तेल गाळाव"

डोळे बंद करून , श्वास मोजत होतो मी,

अंगावर येणारा प्रत्येक स्पर्ष अनुभवत होतो मी.

ह्रुदयाचे ठोके मस्ताकाला जागे करायचे,

पोटाची कळ मनाला बावरे करायचे.

आज ठरवुनच होतो मी,

काही झाल तरी उठायच नाही

प्राण जायची वेळ 

आली तरी पळायच नाही

कोरड्या तोंडी , उपाशी पोटी

स्तब्ध राहिलो मी,

एका डोळ्याने हळूच

देवाला रडतांना पाहिल मी....!

थोड्याच वेळात लख्ख प्रकाश पडला

अंगावर माझ्या स्वप्नाचा साक्ष्यात पाउस पडला

प्रेमाने जवळ घेत देव म्हणाला

"नाही रे मला बघवत ही व्यथा

 मलासुद्धा नाही आवडत उपवासाची ही प्रथा"

आज उपवास मी केला,

खरच, 

केवळ प्रयोग म्हणूनच करून पाहिला.....!!!

   

                              ---डॉ.कल्पेश पाटील.

जीवन नुसते जगायचे नसते

जीवन नुसते जगायचे नसते,

तर त्याला सजवायचे असते,

सजवितान्ना एक लक्ष्यात ठेवायचे असते,

सजवितान्ना कुणीतरी हवे असते,

प्रेम नुसते करायचे नसते,

तर ते टिकवायचे असते,

ते टिकवायला दोघांचे प्रेम महत्वाचे असते.....!!!

                   

                     ---डॉ.कल्पेश पाटील.                  

आमचेच हाथ खाली राहिलेत

रुतुमाघून रुतू गेलेत 

                         वाट आपल्यांची पाहतांना,

श्वासाचे फुलोरे झालेत 

                         आपल्यांची साथ शोधतांना,

काळजाच्या ठोक्यांची नाही

                         कळली त्यांना किम्मत,

आमचेच हाथ खाली राहिलेत 

                         सर्वांना सावरतान्ना......!!!

खुप खुप शोधल

                       सगळी इमले पायथळी घातली

गर्दित सुध्हा डोळे झाकून 

                     न डगमगता उडी टाकली...

बाजूने निघूनही गेले असतील कदाचित

              आतुरतेने वाट पाहाणाऱ्या डोळ्यांची आस त्यांना नाही कळली

"आयुष्यावर बोलू काही " 

                      म्हणून खुप गर्दी करतात 

आयुष्याचा खरा प्रश्न समोर येताच 

                      कुठे हरपून जातात?

"आयुष्य म्हणजे केवळ शब्द नव्हेत"

                      "आयुष्य म्हणजे केवळ वचन नव्हेत"

एवढाच उपदेश देऊन 

                       गप्पा मारणारी लोक तुम्ही

कुठेतरी आयुष्याला शाब्दिक 

                        व्याख्या तरी द्या तुम्ही?

अहो, नाही येत आम्हाला

                         हां देखावेपणा

निदान याततरी विधात्याचा असेल 

                         काहीतरी शहाणपणा 

कर्णा प्रमाणे 

                        फिरतोय अजुनसुद्धा आम्ही 

ओल्या जखामांसाठी तेल 

                         शोधतांना

आमचेच हाथ खाली राहिलेत 

                          सर्वांना सावरताना......!!!

                                       ---डॉ. कल्पेश पाटील.

               

वचन

लाटेच एकच उद्दिष्ट असत, 

कसही करून किनाऱ्याला गाठाव......!!!

किनाऱ्याला नसेल का वाटत,

कधी लाटेकडे धावाव.......?

कदाचित वाटत असुनही, त्याला ते शक्य नसाव 

आधार द्यायच वचन त्याच जमिनीशी पक्क असाव.....!!!

                              ----डॉ.कल्पेश पाटील.

एक प्रवास!!!

 

एक प्रवास मैत्रीचा 

जश्या हळूवार पावसाच्या सरींचा...!

ती पावसाची सर अलगद येउन जावी 

अन सुंदरशी एक संध्याकाळ हळूच खुलून यावी...!!

एक प्रवास सहवासाचा

जणू अलगद पडणाऱ्या गारांचा...!

न बोलताही बरच काही सांगणारा 

अन स्पर्श न करताही मनाला भिडणारा...!! 

एक प्रवास शुन्याचा 

जणू हिमालायाशी भिडण्याचा...!

शुन्यातून नवे जग साकारणारा

अन नव्या निर्मितीचा चाहुल देणारा...!!

एक प्रवास जगण्याचा

क्षणा क्षणाला माणूस घडवण्याचा...!

हसता हसता रडवणारा 

अन रडवुन हळूच हसवणारा...!!

एक प्रवास प्रेमाचा

भुरभुरणाऱ्या दोन जिवांचा...!

जिंकलो तर संसार मांडायचा

अन हरलो तर नवीन वाटा शोधायचा...!!

एक प्रवास प्रयत्नांचा 

सुख दुखातील नाजुक क्षणांचा...!

अखंड घडवणाऱ्या माणुसकीचा

अन नवी उमेद देणाऱ्या घडींचा...!!

एक प्रवास 
तुमच्या आमच्या आवडीचा...!
साठवू म्हटले तर साठवणीचा
आठवू म्हटले तर आठवणीचा ...!!

इथे हळूच येउन विसावलाय .....एक प्रवास!!!

                                   ---- डॉ.कल्पेश पाटील.

आठवण

                                                                    

माझी आठवण कधीतरी येईलच तुला,

तू कदाचित रडशिलही, 

हात तुझे जुळवून ठेव तू,

सगळी आसव तुझी त्यात सामावतील,

जो थांबला तुझ्या हातावर,

नीट बाघ त्याच्याकडे,

एकटाच राहिलेला तो थेंब मीच असेल...

माझ्या आठवणी एखाद्याला सांगताना,

तू कदाचित हसशिलही,

जो थांबेल तुझ्या ओठांवर,

नीट वापर त्याला,

अड़खडळलेला तो शब्द मीच असेल...

कधी सुटला बेधुंद गार वारा,

मोहक डोळे तुझे तू मिटून घेशील,

मध्येच स्पर्शली तुला जर उबदार प्रेमळ झुळूक,

नीट बघ जाणवून, ती झुळूकही मीच असेल...!!!                                                                              

                                   

                                  ---डॉ. कल्पेश पाटील.

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत

होत अस,जेव्हा कुणी आयुष्य बनत.

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत

होत अस,जेव्हा तीच स्वप्नातही येण होत.

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत

होत अस,जेव्हा घोळक्यात लक्ष्य फक्त तिच्याकडे असत.

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत

होत अस,जेव्हा मन तिच्या विचारात रमत.

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत

होत अस,जेव्हा मैत्रीपेक्ष्या अधिक काहीतरी हव असत.

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत

होत अस,जेव्हा रोजच्या गप्पांच रूप बदलत 

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत

होत अस,जेव्हा येताच ती समोर लाजायला होत 

नात मैत्रीच प्रेमात बदलत
होत अस ,जेव्हा वाचताच ही कविता कुणीतरी आठवत...!
                              ----   डॉ. कल्पेश पाटील.

डोळे कश्यासाठी..??

डोळे कश्यासाठी...??
बालपणी शेजारील बंटीची  खेळणी बघण्यासाठी,
मला पण तेच पाहिजे  अस सांगत बाबांपुधे रडण्यासाठी,
मामाच्या गावाला  जाताना पळती  झाडे  पाहण्यासाठी,
बालपणाचा एक एक क्षण मनापासून जगण्यासाठी.


डोळे कश्यासाठी..??
इवल्याश्या पापणित एक मोठे स्वप्न पाहण्यासाठी,
आणि ते पूर्ण होइल याची आतुरतेने वाट पाहण्यासाठी,
काहीतरी विशेष कराव अस एकच वेड लागण्यासाठी,
आणि एका वेडाखातर अनेक राती जागण्यासाठी.


डोळे कश्यासाठी..??
निखळ यौवानातील   पहिल-वहिल प्रेम करण्यासाठी
एका छानश्या  चेहर्यावर मनापासून  मरण्यासाठी
मनोमनी हलूवार पणे एकच मूक होकार देण्यासाठी.
या होकाराची एक छबी  आपल्या काळजात घेण्यासाठी


डोळे कश्यासाठी..??
जीवनाची ही शिडी सतत न थांबता चढण्यासाठी,
सुख देण्यासाठी आणि दुखात रडण्यासाठी,
सुखी-सफल जीवनाचे पांग कायमचे फिटण्यासाठी
आणि सर्वात शेवटी,फक्त एकदा शांतपणे मिटण्यासाठी....!!

                                  --डॉ.कल्पेश पाटील.

जन्माचे हे गणित

काय होतो मी,

      काय आहे मी,
संभ्रम मनीचा,
      घोटाळतो आहे मी

                                  काय दिले मी,
                                         काय घेतले मी,
                                  अर्थ जिंदगीचा
                                        उलगडतो आहे मी

चार दिस उन,
      चार दिस सावली,
वाट काट्याची,
      चालतो आहे मी..

                                सोसाट्याचा वारा,
                                      टपोर्‍या गारा,
                                हरवलेल्या दिश्यांना,
                                     शोधतोय निवारा..

ओठ शिवले,
       शब्द गोठले,
स्फुरताना काही,
       संदर्भही चुकले..

                               कुठला मृत्यु,
                                     कसला आत्मा,
                               शोधताना वाटले,
                                     जन्माचे हे गणितच
                               कसे काय चुकले....?

                                                ---डॉ. कल्पेश पाटील. 

जरा सांभाळून

बोलताना जरा सांभाळून...

शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓,

फरक फक्त एवढाच की,

तलवारीन॓ मान तर,

शब्दांनी मन कापल॓ जात॓

जरी तलवारीच्या जखम॓तून रक्त

आणि शब्दांच्या जखम॓तून अश्रू...

य॓त असल॓ तरी,

दा॓घांपासून होणारी व॓दना मात्र सारखी असत॓.

म्हणून सांगतो शब्द जरा सांभाळून...

शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓

शब्दच माणसाला जोङतात आणि

शब्दच माणसाला तोङतात

ह॓ शब्दच आह॓त, त॓ कधी रामायण

तर कधी महाभारत तर कधी कवीता रचतात

तुझ्या एका शब्दावर माझ॓ सर्वस्व अवलंबून आह॓

तुझ्या एका शब्दावर माझ॓ हसण॓

तर, तुझ्या एका शब्दावर

माझ॓ रडण॓ अवलंबून असत॓.

म्हणून म्हणतो शब्द जरा सांभाळून...

शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓............

                                      ---डॉ.कल्पेश पाटील.

पहिली कविता

पहिल्या कवितेचा प्रयत्न,

कसा करु? कळत नाही,

खूप काही मनात आहे,

पण कागदावरती येत नाही.

विषय घेऊ का चाल ठरवू,

सुरुवात आधी कशी करु?

मग म्हटल विषय नको,

सोप्या चालीचीच कविता करु.

चाल ठरवून झाली तरी,

विषय अजून शोधत आहे.

तो पर्यंत विषय सोडून,

नुसतेच यमक जोडत आहे.

कधी तरी शांतपणे,

पुन्हा एकदा प्रयत्न  करीन ,

चालीबद्दल नक्की नाही,

पण विषय तरी नीट धरीन.....

                                   ---डॉ.कल्पेश पाटील.