तुला आवडतना म्हणून मला एक घरट बांधायच आहे.....!!!

तुला आवडतना म्हणून मला एक घरट बांधायच आहे,

आपण दोघांनी जमा केलेल्या गवतापासून

तोडक मोडक का होईना

आपल दोघांच एक छानस अस घरट  बांधायचय.......!

दोघांनी एकाच ताटात जेवायाचय,

भल थोडस उपाशी राहून

पण,सोबत जेवताना एकमेकांना भरवत,

मग मात्र पोटभर जेवायचय.....!

तुला आवडतना म्हणून मला एक घरट बांधायच आहे.......!!

थंडित कुडकूडतांना थोड़ी तुला थोड़ी मला,

अस करत एकाच चादरीत झोपतांना

तुझ्या प्रेमाच्या ऊबेत मात्र

मला सम्पूर्ण आयुष्य घालवायचय.....!

तुला आवडतना म्हणून मला एक घरट बांधायच आहे......!!

खुप खुप प्रेम करतांना,

थोडस तुझ्यावर रागवायचय

तुझ्या प्रेमात प्रत्येक दिवस

नव्या उमेदीन जगायचय.....!

तुला आवडतना म्हणून मला एक घरट बांधायच आहे......!!

                                      ---- डॉ. कल्पेश पाटील. 

ते पण एक वय असतं

ते पण एक वय असतं
दिवसभर पाळण्यात झोपायचं
सगळ्यांकडून कौतुक करून घेण्याचं
ते पण एक वय असतं
हाफ चड्डीत गावभर फिरायचं
आईची नजर चुकवून डब्यातलं खायचं

ते पण एक वय असतं
मुलींच्या स्क्रॅपबुक्स भरायचं
आणि तरीही त्यांच्याशी बोलायला लाजायचं
ते पण एक वय असतं
घरी खोटं बोलून पिक्चरला जायचं

ते पण एक वय असतं
तिच्यावरचं खरं प्रेम तिला सांगून टाकायचं
तिच्या उत्तराची वाट पाहत रात्रंदिवस झुरायचं

ते पण एक वय असतं
आता छोकरी नंतर नोकरीच्या मागे लागायचं
पॅकेजचा विचार करत जॉबची स्वप्नं पहायचं
 
ते पण एक वय असतं
लग्नाच्या ' डॉमिनंट  स्टेटस ' आधी तारूण्यातला टोटल इंडिपेंडंस आठवायचं
आई आणि बायकोत कितीही भांडणं झाली तरी आपण मात्र शांत रहायचं

ते पण एक वय असतं
प्रिमियम्सच्या चिंतेत रात्रभर जागायचं
शेअर मार्केटच्या तालावर आपल्या इन्व्हेस्टमेंट्सना नाचवायचं

ते पण एक वय असतं
आपल्या मुलांचे सगळे हट्ट पुरवायचं
त्यांच्या साठी स्थळ शोधताना आपलं तारूण्य आठवायचं

ते पण एक वय असतं
सगळ्या जबाबदार्‍या पार पाडल्यावर गॅलरीत पाय पसरून बसण्याचं
आभाळाकडे पाहत फक्त यमाच्या निर्देशाची वाट पाहत बसण्याचं

                                                               --- डॉ. कल्पेश पाटील.

धबधब्यासारख आयुष्य असाव-

 धबधब्यासारख आयुष्य असाव-

खळाळते दुग्धतूषार उडवत जगाव;

रस्त्यांसारखे  इमले असावेत-

बुलंद आणि लांब जाणारे!

धुक्यासारख प्रेम कराव-

सगळ्यान्ना आपल्यात सामावून घेणार;

डोंगरा एवढी दुःख असावीत-

सर्वाना हेवा वाटावी अशी!

ओल्या जखमेंप्रमाणे अपमान असावेत-

सतत भळभळणारे;

ठंडी सारखी क्षमा असावी-

घरट्यात परतायला लावणारी!

प्राजक्ता सारख सुख असाव-

मंद मंद तुकडा वाटत फिराव;

पांघरुणासारखी नाती असावीत-

ऊबच ऊब देणारी!

आणि..........

 

सुर्यास्तासारख मरण असाव

विषण्णमनाने पहाव अस!

--डॉ.कल्पेश पाटील.

आयुश्याची सुरुवात

नुकतीच कुठे आयुश्याची सुरुवात होती,

पुस्तकाच्या पहिल्याच पानावर शेवटाची बात होती.

              सुर्य डोक्यावर आलेला अन् लख्ख उजाडलेले,

              मनाच्या गाभाऱ्यात मात्र आवसेची रात होती.

समजुन फूले ज्यांना मी हवेत उधाळले,

उमगले मज नंतर काट्याची ती जात होती.

            आयुश्याची लक्तरे अन जीवनाची झालेली दशा,

           खडतर या वाटेवरती फ़क़्त दुःखाचीच साथ होती.

आयुश्याच्या या दिपामध्ये काठोकाठ तेल भरलेले,

मिणमीणणार्या या दिपामधली संपलेली वात होती.
                 
                     --डॉ. कल्पेश पाटील.

मनातला पाऊस

पाऊस म्हणजे थंड वारा,

      पाऊस म्हणजे चिखल - गारा;

जीवनातही असतो प्रेमाचा वारा,

      आणि विचारांचा चिखल - गारा.

                                                                        मनात होत विचारांच वादळ ,

                                                                              भावनांची होते भलतीच गर्दळ ;

                                                                        आठवणींचा लखलखाट होतो,

                                                                              आतल्या आतच जीव गुदमरतो.

काळे धग समाज कंटकांचे
      घेरतात डोक्याला सर्व सरे;

बरसतात एका मागुन एक,

      विझवायाला  आयुष्याचे दीप तारे.

                                                          घन घोर अंधार , भयाण शांतता 

                                                               धुवून निघतात सर्व कल्पना 

                                                           अचानक होतो आभास सत्याचा;

                                                               उघडताच डोळे या हिरमुसल्या वासराला.

विसरलो होतो मी,
     की हा रुतुच न्यारा;
ज्यात नाही फक्त वादळ - वारा,
     पण आहे हर्षदायी तुषार फवारा .

                                                            यात नसतं फक्त वादळाच थैमान,
                                                                पण अजून असते इन्द्रधनुष्याची कमान;
                                                            नसतो फक्त निराशेचा थापट पसारा,
                                                                पण अजून असतो मोराचा फूलता पिसारा.

तुषार वर्षाव झेलता ओंजळीत,
  पळता झालेत धग सारे;
चिम्ब झाल्यावर त्या पावसात,
  स्तब्ध झाले सर्व वारे.

 नवीन विचार , नवी उमेद
   पण त्याच आठवणी, थोड़े खेद;
नवीन आधार , नवा जोश
   जाणार पुढे , विसरून सर्व भेद !

निष्पर्णी ते जीवन माझे,
   फुलले पुन्हा हिरवे गार;
मित्रांनो,
मनातला हा पाऊसच देतो 
   आयुष्यात स्वप्नपूर्तीला खरा आधार...!

                     -- डॉ. कल्पेश पाटील.                                                                                                            

फक्त माझ्यासाठी ...

देवाच्या दिव्याप्रमाणे तू तेवत रहा,

सकाळच्या  सुर्याप्रमाणे तू आनंदाच्या छठा फैलवत रहा;

निशिगंधाच्या फुलाप्रमाने,

तुझ्या प्रेमाचा गंध दरवळत रहा 

                      फक्त माझ्यासाठी ...........

खळखळत्या झर्याप्रमाणे आनंदात रहा,

गवतात उगवलेल्या फुलांप्रमाणे  मिश्किल हास्य देत रहा  ;

पक्ष्याप्रमाणे  या जीवनाच्या आकाशात,

प्रेमाच्या पंखान्नी उड़त रहा

                      फक्त माझ्यासाठी....

वसंत रुतुप्रमाने हर्षदायी रहा,

हिवाळ्याच्या गुलाबी सकाळी प्रमाणे उबदार रहा  ;

समुद्राच्या गगनचुम्बी लाटान्प्रमाने,

तुही भरारी घेत रहा 

                      फक्त माझ्यासाठी.....

पावसाळ्यातल्या  इन्द्रधनुष्यावर 

प्रेमाची कमान लावून पहा,

माझ्या ओंजळीत असलेल्या

या भावानांमध्ये  डुम्बून पहा 

आणि 

सदा सर्वदा तू बहरत रहा

                     फक्त आणि फक्त माझ्यासाठी ...

                      ----डॉ. कल्पेश पाटील.

" मनस्वी "

आळवाच्या पानावर 

                          पाणी  थांबत नसत .

तरी......तरी,

एखादा  " मनस्वी "  थेंब 

                          जागा हेरून बसतो .......!

बंडखोर वारा देतो धक्के 

                           पण थेंबाचे  मनसूबे पक्के......!

पानाची मखमल 

                        आणि थेंबाची  चमक ,

दोन्ही किती....किती 

                       एकरूप असतात  ,

थेंबासाठी पान 

                  आणि पानासाठी थेंब 

वाऱ्यावर   झुलत 

                   हळूच हसत असतात.........!!!

                

                   --- डॉ. कल्पेश पाटील.